Charki

Arabische klassieke muziekismonofone kamermuziek. Een muziekstuk is niet gebaseerd op harmonieën zoals in de westerse muziek, maar op variaties in MELODIEËN en ritmepatronen.Er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van herhaling, moduleren en GEÏMPROVISEERDE versieringen.In loop der eeuwen is er een verfijnd systeem van ca. 45 verschillende toonladders MAQAMS ontstaan. Elke maqam vertegenwoordigd een eigen gevoel en sfeer. In de praktijk wordt naar schattingde helft hiervan regelmatig gespeeld.Deze grote variatie in toonladders kon onstaan door het gebruik van MICROTONEN. In de Arabische muziek worden naast hele en halve tonen ook ¼ tonen gespeeld. (In de Turkse muziek worden ook nog 1/8 tonen gebruikt.) Een goed musicus onderscheidt zich niet alleen door zijn techniek, maar juist ook door zijn vermogen om verrassend en smaakvol de verschillende maqams met elkaar te verbinden.De ware meester laat zich dan ook pas kennen in de TAKSIM, een instrumentale solo-improvisatie, aan het begin of in het midden van een compositie, waarin de musicus zijn virtuositeit en zijn gevoel voor de sfeer van de maqams ten toon kan spreiden..Bij een geslaagd concert ontstaat er een energetische wisselwerking tussen de musici en het publiek. Dit wordt TARAB genoemd (duende in de flamenco)....

Rai

De Bedoeïen muziek uit Algerije is de voorloper van de raï. Een belangrijke vocale inbreng in deze muziek is namelijk de kreet 'raï'. Dit betekent letterlijk zoiets als 'ik vind' of 'volgens mij'. In deze muziek wordt dus de mening van iemand over iets uitgedrukt. Deze oorspronkelijke raï muziek uit Algerije ontwikkelt zich verder tot een populaire vorm, die zich over Noord-Afrika verspreidt. De poprai komt hier uit voort en is de basis van de huidige internationale doorbraak.De muziek van de bedoeïen wordt door de cheikha's van de Algerijnse havenstad Oran overgenomen. Zij zien deze muziek als een middel om hun slechte positie in de maatschappij te verwoorden. Deze cheikha's van de raï laten zich begeleiden door fluit en percussie-instrumenten. Later komen daar ook de viool, accordeon en trompet bij. Cheikha Rimitti begint als barzangeres in Oran en groeit uit tot de grootmoeder van de raï. Zij is tot op de dag van vandaag als zangeres actief. In de jaren 1970 gaan jongeren uit desteden van zowel Algerije als Marokko de raï spelen om hun dagelijkse problemen te verwoorden. In de handen van deze chebs en chaba's wordt de raï een rauwe, geïmproviseerde muzieksoort. Naast de accordeon en de viool worden al snel elektrische gitaren, synthesizers en drummachines gebruikt. De teksten gaan over politiek, alcohol en verboden liefdes. Dit valt bij de autoriteiten dan ook regelmatig verkeerd. In Algerije is de muziek onder invloed van islamitische fundamentalisten taboe. Het succes van de popraï verspreidt zich in de jaren 1980 over heel Afrika. In de Marokkaanse stad Oudja wemelt het al snel van de chebs, waaronder de bekende broers Minoun en Kamal. De groep Les Frères Bouchnak met op raï gebaseerde popmuziek weten de populairste groep van het land te worden.in het begin van de jaren 1980 emigreren veel Algerijnse en Marokkaanse jongeren naar Frankrijk. Zij nemen hun populaire raï met zich mee. In Frankrijk wordt de raï muziek vermengd met westerse popmuziek en hieruit ontstaat de popraï. De raï is van grote invloed geweest op de Franse popmuziek, zoals je kan horen in de muziek van Les Negrèsses Vertes en Forguette Mi Notte. In de jaren 1990 wordt er een nieuwe romantische stijl van raï ontwikkeld door artiesten als Cheb Hasni en Cheb Nasro. Omdat jongeren de popraï blijven gebruiken om hun mening over hun leven en problemen te uiten, wordt deze muziek nog steeds als een vorm van verzet gezien. De teksten gaan over liefde, seks, alcohol en andere taboe's. Popraï kan gezien worden als een taboe doorbrekend antwoord op de Arabische populaire muziek. Deze is nog steeds bij veel ouderen erg populair. Popraï draagt een boodschap uit, maar is bovenal ook dansmuziek. Grote namen zijn Cheb Khaled en Cheb Mami. Maar ook Cheb Sahroui, Cheb Abdelhak, Cheb Zahouani en Cheb Tahar steken ver uit boven de al gigantische muziekproductie van Oran. Met name Cheb Khaled verovert na Frankrijk al snel de harten van het Nederlandse publiek.Vrouwelijke sterren zijn Chaba Fadela en Chaba Zahaouina.

Soussia

Soussia muziek is de muziek uit het zuiden van Marokko. Centraal in de soussiamuziek staat éénstemmige, vaak antifonale koorzang. Mannen en vrouwen wisselen elkaar hier af en zingen korte monotone fragmenten. Er zijn ook Berberstammen waar mannen en vrouwen nooit samen zingen, dansen of spelen. De ahwash is een typische Berberdans.Na de oogst, aan het einde van de zomer, vinden grote Soussfeesten plaats, zoals besnijdenisfeesten, het lamt feest, de tazzunt feesten en bruiloften.Soussia muziek kent veel handgeklap. Dit handgeklap is anders dan in het Westen. Er wordt namelijk geklapt met gespreide vingers. Dit geeft een andere klank dan mensen hier gewend zijn. Andere kenmerken van de Soussiamuziek zijn poliritmisch trommelspel van bendirs en opvallend hoge trillende stemgeluiden van de vrouwen.

Andalussie

In Andalousie van de achtste tot de vijftiende eeuw, bestond er een levendige muziekcultuur waarbij eminente Arabische musici in steden als Cordoba, Sevilla en Granada een nieuw muzikaal systeem ontwikkelden dat onder de naam Arabo-Andalous bekend is geworden. Na het uiteenvallen van het Spaans islamitische rijk weken talloze moslims uit naar Marokko. De muzikale Andalous traditie werd meegevoerd en in Granada en Tetouan stichtten musici de school van al Ala al Andalousia . Musici vanuit Sevilla ontwikkelden al Maalouf in Tunis. Vanuit Cordoba al Gharnati in Tlemcen.

Chaabi

Overal in de Arabische landen hebben zich populaire muziekvormen ontwikkeld uit de mix van traditionele Arabische muziek en invloeden van buitenaf. Maar er zijn ook lokale vormen van populaire muziek. Zo kent Marokko de chaabi. Ook is er een hernieuwd interesse voor de nationale volksmuziek. In chaabi hoor je de muziek van de Berbers en Arabieren terug. Hun muziek wordt hier vermengd met Afrikaanse ritmes van de Gnawa en met westerse muziek. In het begin speelt men deze muziek alleen op straat.Maar tegenwoordig kan je chaabi ook in cafés, op festivals en bij bruiloften vinden. Chaabi is luister- en dansmuziek.